close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA

  • Stosunki dyplomatyczne z Polską.

    Polska uznała niepodległość Konga w dniu jej ogłoszenia, tj. 30 czerwca 1960 r. Stosunki dyplomatyczne zostały nawiązane we wrześniu 1960 r., jednak niestabilna sytuacja w Kongu uniemożliwiała ustanowienie polskiej misji dyplomatycznej. W 1961 r. PRL uznała rząd A. Gizenga, którego siedzibą było Stanleyville (obecnie Kisangani) i akredytowała przy nim przedstawiciela dyplomatycznego. Ambasada w Kongo została następnie przeniesiona do Léopoldville (obecnie Kinszasa), gdzie działała do czasu jej zamknięcia z końcem 2008 r. W ślad za likwidacją polskiej misji dyplomatycznej w DRK, zakres jej kompetencji przejęła Ambasada RP w Luandzie.

     

    Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe.

    Dawne Kongo Belgijskie uzyskało w 1960 r. niepodległość jako Republika Konga. W 1964 r. oficjalną nazwę państwa zmieniono na Demokratyczną Republikę Konga. W l. 1971-1997 kraj nosił nazwę Zair, a następnie przywrócono dawne nazewnictwo - Demokratyczna Republika Konga (DRK).

     

    Demokratyczna Republika Konga położona jest w środkowej części Afryki. Jest to trzeci największy kraj kontynentu pod względem powierzchni. Terytorium wynosi 2.344.858 km2. Przez północną część kraju przebiega równik. Na południu Kongo sąsiaduje z Angolą i Zambią, na północy z Republiką Środkowoafrykańską i Sudanem, a na wschodzie z Ugandą, Rwandą, Burundi i Tanzanią. Zachodnia granica z Republiką Konga przebiega wzdłuż rzeki Kongo, której ujście wyznacza krótki odcinek wybrzeża. Zapewnia on krajowi dostęp do Oceanu Atlantyckiego. Kongo jest drugą najdłuższą rzeką Afryki (długości 4,7 lub 4,3tys. km, w zależności od klasyfikacji). Dominującym elementem topografii kraju jest Kotlina Kongo, porośnięta przez tropikalne lasy deszczowe, które pod względem rozległości ustępują tylko Amazonii. Kotlina Kongo otoczona jest wyżynami, porośniętymi wilgotnymi sawannami. Na wschodzie kraju rozciągają się masywy górskie, które stanowią część Wielkiego Rowu Afrykańskiego.

     

    Liczba ludności szacowana jest na 77,1 mln. Dokładne określenie liczby ludności jest niemożliwe m.in. ze względu na wysoką śmiertelność, duży przyrost naturalny oraz kwestie administracyjne (brak okresowych spisów powszechnych). Roczny przyrost naturalny wynosi ok. 3,2%, a średnia wieku 16 lat. Ludność DRK należy do ponad 250 grup etnicznych, z których naliczniejsze to Kongo, Luba i Mongo, a także Mangbetu Azande. W kraju zamieszkuje ok. 60tys. Europejczyków, głównie pochodzenia belgijskiego.

    Językoznawcy wyróżniają ponad 700 języków i dialektów, które są w użyciu na terenie DRK. W lingwistycznej różnorodności kraju językami szerszej komunikacji są obok francuskiego kikongo, kiswahili, tshiluba oraz lingala.

     

    Stolica DRK - Kinszasa położona jest w zachodniej części kraju kraju, nad rzeką Kongo. Na przeciwległym brzegu znajduje się Brazzaville - stolica sąsiedniej Republiki Konga. Założone pod koniec XIX w. Léopoldville od l. 20. XX w. stało się głównym ośrodkiem administracyjnym Konga Belgijskiego. W 1965 r. w ramach afrykanizacji miasto zostało przmianowane na Kinszasa. Wg różnych szacunków liczba mieszkańców miasta wynosi od 8 do 10mln. Ludność Kinszasy rośnie bardzo szybko od uzyskania przez kraj niepodległości, w dużej mierze za sprawą migracji z terenów objętych działaniami wojennymi.

     

    Warunki klimatyczne.

    W DRK panuje klimat równikowy wilgotny, który na wyżynach otaczających Kotlinę Kongo przechodzi w podrównikowy wilgotny. Średnie roczne temperatury wahają się od 24ºC w lipcu do 28ºC w marcu i kwietniu. Na południu kraju najchłodniejszym miesiącem jest lipiec - 16ºC, a najcieplejszym październik - 24ºC. Klimat DRK charakteryzuje duża liczba opadów. Na północ od równika pora deszczowa trwa od kwietnia do października, zaś na południe - od października do maja. DRK jest krajem o największej liczbie burz i wyładowań atmosferycznych (do 180 dni burzowych w roku).

     

    System walutowy, kurs i wymiana.

    Walutą Demokratycznej Republiki Konga jest frank kongijski (CDF), który dzieli się na 100 centymów. Od 2003 r. w DRK obowiązuje płynny kurs wymiany walut.

     

    Aktualne kurs znajduje się na stronie www Kongijskiego Banku Centralnego

     

    W wielu miejscach można płacić w USD.

     

    Obowiązek wizowy.

    Pomiędzy Polską a DRK obowiązuje ruch wizowy. Obywatele polscy mogą uzyskać wizę wjazdową w jednej z kongijskich placówek dyplomatycznych lub konsularnych. Ambasada DRK w Warszawie wciąż deklaruje swoją działalność, podając jako adres ul. Bobrowiecka 3 m. 78 02-728 Warszawa.

     

    Ustrój polityczny.

    Przekształcenia ustrojowe w DRK miały związek z zakończeniem wieloletniej wojny domowej. W 1997 r. obalony został prezydent Mobutu Sese Seko, a władzę przejął lider zbrojnej opozycji, Laurent Kabila. Zwycięskie ugrupowanie: Sojusz Sił Demokratycznych na rzecz Wyzwolenia Konga-Zairu - ADFL (fr. Alliance des Forces Démocratiques pour la Libération du Congo-Zaire), korzystało ze zbrojnej pomocy Rwandy i Ugandy. Pomiędzy niedawnymi sojusznikami doszło wkrótce do konfliktu. Kabila uzyskał wsparcie militarne ze strony m.in. Angoli, Namibii i Zimbabwe. W 2001 r. prezydent DRK zginął w zamachu, a władzę po nim objął syn, Joseph Kabila. Nowy prezydent podjął rozmowy pokojowe z opozycją, które doprowadziły do uzgodnienia tzw. porozumienia z Pretorii w grudniu 2002 r. Równocześnie w kraju rozmieszczono siły ONZ - MONUC. Porozumienie pokojowe weszło w życie w kwietniu 2003 r., a w trzy miesiące później odbyło się zaprzysiężenie członków rządu tymczasowego, na czele którego stanął Kabila. W grudniu 2005 r. odbyło się referendum konstytucyjne, w którym zdecydowana większość Kongijczyków poparła projekt ustawy zasadniczej przedstawiony przez rząd. Wejście w życie nowej konstytucji w lutym 2006 r. utorowało drogę do wyborów powszechnych. W 2006 r. Kongijczycy wybrali prezydenta oraz członków Zgromadzenia Narodowego. Były to pierwsze od 46 lat wybory, w których wzięli udział kandydaci więcej niż jednej partii. W styczniu 2007 r. odbyły się wybory do Senatu oraz władz prowincji. Kolejne wybory powszechne odbyły się 28 listopada 2011 r. Wygrał je Joseph Kabila, który mianował premierem Augustina Matata Ponyo Mapon. Wg obowiązującego prawa kolejne wybory powinny zostać przeprowadzone w listopadzie 2016 r.  

     

    Ustawa zasadnicza DRK gwarantuje podstawowe prawa i wolności obywatelskie i sankcjonuje system wielopartyjny. Ustrój DRK zawiera elementy federalizmu i systemu unitarnego. Chociaż każda z prowincji dysponuje m.in. odrębnym budżetem i administracją, zakres prerogatyw rządu pozostaje szeroki. Władzom centralnym podlega m.in. policja i wymiar sprawiedliwości. W 2009 r. wszedł w życie przewidziany w konstytucji nowy podział administracyjny kraju. W miejsce dotychczasowych 11 prowincji, utworzone zostało 26.

     

    Pomimo postępów procesu pokojowego, sytuacja w niektórych rejonach DRK jest daleka od stabilności. We wschodniej cześci kraju działają ugrupowania zbrojne reprezentujące interesy zwaśnionych grup etnicznych Hutu i Tutsi zarówno zamieszkałych w Kongu jak i przybyłych z Rwandy. W obydwu przypadkach działalność ugrupowań partyzanckich oraz zwalczających je sił zbrojnych wiążą się ze zniszczeniami i ofiarami wśród ludności cywilnej.

     

    Władza ustawodawcza.

    Władzę ustawodawczą sprawuje dwuizbowy Parlament. W izbie niższej - Zgromadzeniu Narodowym zasiada 500 deputowanych, wybieranych na 5-letnią kadencję. 61 parlamentarzystów wyłanianych jest w jednomandatowych okręgach wyborczych, a 439 - w okręgach wielomandatowych z list otwartych. W kongijskim Senacie zasiada obecnie 108 deputowanych. Najsilniejszą partią w parlamencie jest Ludowa Partia na rzecz Odbudowy i Demokracji - PPRD (fr. Parti du Peuple pour la Reconstruction et la Démocratie), założona przez prezydenta J. Kabilę. W ostatnich wyborach PPRD zdobyła 62 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym i 22 w Senacie. Partia ta jest filarem parlamentarnej koalicji zwolenników prezydenta, określanej jako Sojusz na rzecz Prezydenckiej Większości - AMP (fr. Alliance pour la majorité présidentielle). Główną partią opozycyjną jest Ruch na rzecz Wyzwolenia Kongo - MLC (fr. Mouvement pour la Liberation du Congo), który reprezentuje 22 deputowanych Zgromadzenia Parlamentarnego i 14 senatorów.

     

    Władza wykonawcza.

    W kongijskim systemie konstytucyjnym szczególnie silna jest pozycja prezydenta, który wyznacza premiera i członków rządu. Prezydent wybierany jest w wyborach powszechnych na 5-letnią kadencję. Konstytucja dopuszcza jednokrotną reelekcję. Obecny prezydent, Joseph Kabila, zwyciężył w wyborach w 2006 r., pokonując w drugiej rundzie głównego kandydata opozycji, Jean-Pierre Bemba Gombo. W styczniu 2011 r. kongijski parlament zaaprobował poprawkę do konstytucji, w myśl której rozstrzygnięcie wyborów prezydenckich następuje w pierwszej turze w oparciu o zwykłą większość głosów. Kolejne wybory prezydenckie odbyły się 28 listopada 2011 r. Wygrał je Joseph Kabila, uzyskując 49% głosów, Etienne TSHISEKEDI, główny kontrkandydat uzyskał 32% głosów. Wg obowiązującego prawa kolejne wybory powinny zostać przeprowadzone w listopadzie 2016 r.  

     

    Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej.

    Stan gospodarki Demokratycznej Republiki Konga jest w dużej mierze odzwierciedleniem trudnej przeszłości kraju. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat Kongiem wielokrotnie targały wewnętrzne konflikty zbrojne, a polityka gospodarcza państwa była podporządkowana interesom autorytarnych rządów. Niestabilność wewnętrzna, nieefektywne zarządzanie gospodarką i rozpowszechniona korupcja przyczyniły się do ekonomicznego upadku kraju.

    DRK znajduje się w grupie najbiedniejszych państw świata. Czynnikami, które mogą sprzyjać rekonstrukcji kongijskiej gospodarki są przede wszystkim bardzo bogate zasoby mineralne, warunki klimatyczne dogodne dla rozwoju rolnictwa, rybactwa i przemysłu drzewnego oraz duża liczba ludności i rozległy obszar, które czynią DRK jednym z największych rynków w Afryce.

     

    Konsekwencją głębokiego kryzysu państwa jest pozycja tzw. sektora nieformalnego jako źródła utrzymania dla większości społeczeństwa kongijskiego. Duża część ludności miejskiej zajmuje się świadczeniem drobnych usług i handlem. Na obszarach wiejskich dominują niewielkie gospodarstwa produkujące żywność przede wszystkim na potrzeby własne. Zasięg sektora nieformalnego, który nie jest ujmowany w oficjalnych statystykach utrudnia ocenę sytuacji ekonomicznej DRK. Poza „szarą strefą" koniunktura kongijskiej gospodarki zależy w znacznej mierze od wahań cen głównych towarów eksportowych na rynkach światowych. Ponad 90% wartości eksportu DRK stanowi miedź, kobalt i inne metale, a także ropa naftowa i diamenty. O znaczeniu sektora wydobywczego decyduje ponadto fakt, że jest w nim skoncentrowana większość bezpośrednich inwestycji zagranicznych.

    Oficjalne zakończenie wojny domowej i utworzenie rządu jedności narodowej w 2003 r. umożliwiło podjęcie działań na rzecz gospodarczej odbudowy DRK. Nowe władze podjęły reformy gospodarcze we współpracy z międzynarodowymi organizacjami ekonomicznymi (MFW, BŚ) i dawcami pomocy rozwojowej. Pomimo dużych potrzeb związanych z koniecznością finansowania odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych, niezbędne okazało się wprowadzenie restrykcyjnej polityki fiskalnej, która ostatecznie pozwoliła na ograniczenie deficytu.

     

    Współpraca z międzynarodowymi organizacjami ekonomicznymi ma również na celu rozwiązanie jednego z najpoważniejszych problemów DRK - zadłużenia zewnętrznego. Wartość kongijskiego długu zagranicznego wynosiła w końcu 2013 r. 6,87 mld USD.

     

    Jednym z największych wyzwań, przed jakim stoją władze kongijskie pozostaje poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej. DRK w rankingu Banku Światowego „Doing Business" 2015 zajmuje 172. miejsce.

     

    Głównymi partnerami handlowymi DRK są Chiny, RPA, Zambia, Belgia oraz Zimbabwe. DRK eksportuje głównie diamenty, miedź, złoto, kobalt, drewno oraz kawę. Import wynosi 8,92 mld USD, eksport 9,93 mld USD. Główne towary importowe to żywność, maszyny, paliwa, środki transportu.

     

    Około 1/3 kongijskiego importu pochodzi z RPA. Rozwojowi wymiany handlowej z tym krajem sprzyja m.in. członkostwo DRK w Południowoafrykańskiej Wspólnocie na rzecz Rozwoju (SADC) i wynikające stąd preferencje celne dla południowoafrykańskich towarów.  Tradycyjnie silna jest pozycja dostawców z Belgii oraz Francji.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: